KULT I TUMULT Ewa Miazek

Widzimy świątynie, totemy, kapłanów, przewodników, symbole. Przeciwwagą dla nich jest tumult  ̶  manifestacje, zamieszki, hałas, będące protestem wobec gasnących autorytetów
i ich prestiżu. Artystka odważnie prowadzi widza i nie pozostawia obojętnym. Potwierdza, że namalowane na swobodnych płótnach opowieści są zamierzone. Chcę, aby przypominały paludamenty i kulisy teatralne na scenie przed mającymi nadejść najważniejszymi wydarzeniami dramatu. Dlatego pojawiają się cztery obrazy nazwane Mansjonami (Sąd nad czarownicami, Z obciętą głową, Z trzema na tronie, Z celebrytą), bezpośrednio nawiązujące do średniowiecznych czy renesansowych mansjonów  ̶  (stałych elementów dekoracji misteriów), a przez to do średniowiecznych inscenizacji, łączących elementy religijno-dydaktyczne z obyczajowymi, ubarwionych elementami dosadnego humoru czy brutalności. W centralnej części tych obrazów rozgrywają się kluczowe sceny dramatów. Towarzyszy im widownia, jak np. w Mansjonie V. Z trzema na tronie, co jest istotne dla odczytania kontekstu zamieszczonych w pracy postaci drugiego planu, znaków i symboli, nawiązujących do tematu przewodniego.

Wystawa Kult i Tumult Ewy Miazek łączy kilka bardzo interesujących zjawisk sztuki: obrazy z odniesieniami do średniowiecznych misteriów, zaprezentowane w formie instalacji, prowokują widza do dyskusji, podobnie jak dzieje się to w teatrze immersyjnym. Artystka skłania nas do  zastanowienia nad zjawiskami, które dzieją się obok. Są świeże, ważne, aktualne, ale często pomijane, ignorowane, wypierane ze świadomości dla własnego komfortu. Nie chodzi jednak tylko o wydarzenia ostatnich miesięcy czy kilku lat, bowiem Autorka prowokuje do głębszej refleksji, szerszego spojrzenia, rozmowy na temat zasklepionych półprawd, schematów lub wygodnego przyzwyczajenia, dotyczącego np. kultu. Prace mają budzić myślowy tumult. I może on trwać nieprzerwanie.